Enürezis idrarın yineleyen bir biçimde gün içinde ya da geceleri yatağa ya
da giysilere kaçırılmasıdır. Çocukluk çağındaki erkeklerin %7,kızların
%3’ünde görülen bir durum olup çoğunlukla ailesel bir özellik gösterir.
Enürezis demek için çocuğun yaşı en az 5 olmalıdır. Beş yaş altındaki
çocuklar tuvalet eğitim yetersizliği olarak değerlendirilir.
-
Enürezisi
olan çocuklara neler yapılmalıdır?
Öncelikle bu durumu olan çocuklar bir çocuk hastalıkları uzmanı tarafından
değerlendirilerek enürezise neden olabilecek diyabet, idrar yolu infeksiyonu
vs gibi organik bir durumun olup olmadığının araştırılması gereklidir.
Şayet organik bir rahatsızlık tespit edilemez ise psikolojik olarak ayrıntılı
bir inceleme yapılmalıdır.
-
Çocuğu
azarlamak, cezalandırmak doğrumudur?
Enürezis çoğunlukla istemsiz olarak gelişen bir durumdur.
Genellikle aileler
bu durumun bilerek yapıldığını düşünerek çocuklarına kızarak, onları
döverek, bazen ağır cezalar vererek bu sorundan kurtulacaklarını düşünürler.
Fakat zaman ilerledikçe bunun işe yaramadığını, bu duruma daha başka
sorunların eklendiğini görürler. Yapılan bu yanlış yaklaşımlar hem anne
babaları canından bezdirir, hem de sorun daha karmaşık bir hale gelir. Çocuğu
azarlamak, ona çişli çocuk gibi hitaplar onda utangaçlığa, kendine güveninin
kaybolmasına yol açar. Sürekli arkadaşlarının içinde bu durumunun söyleneceği
korkusunu yaşar. Okula gitmekten, arkadaşlarıyla bir araya gelmekten kaçınır.
-
Tedavi
olmadan kendiliğinden geçer mi?
Enürezisi olan çocukların %75’inde ailelerinde çocukluğunda benzer sorunu
olan kişiler vardır. Bu nedenle aileler çocuklarının bu durumunun kendiliğinden
geçeceğini düşünerek yıllarca tedavi arayışına girmez; amcasında, dayısında
da vardı diyerek bu duruma katlanırlar. %1 oranında erişkinlik döneminde
devam etmekle birlikte genellikle geçer. Ancak iyi bir tedavi yöntemi ile
birkaç ayda belirgin bir düzelme imkanı varken, çocuğun yıllarca hırpalanmasını
beklemek hem çocuk, hem de ebeveynler açısından olumsuz sonuçlar doğurur.
Öncelikle bu sorunun psikolojik kökenli mi, yoksa organik kökenlimi olduğuna
karar verilmelidir. Şayet sorun psikolojik kökenli ise çocuğun bir psikiyatrist ya da klinik deneyimi olan bir psikolog tarafından görülmesi sağlanmalıdır.
Çocuk ebeveynleriyle birlikte görülerek ayrıntılı bir değerlendirme yapılır.
Aile dinamikleri incelenerek ailenin soruna bakışı, çocuğa karşı tutumları,
sorunun çözümü konusundaki görüşleri öğrenilmelidir. Cezalandırma,
azarlama kınama gibi olumsuz yaklaşımlar varsa düzeltilmelidir. Ebeveynlerle
çocuk arasında iyi bir işbirliği sağlanmalıdır. Bu konuda yapılacak ilaç
ya da davranış tedavileri çocuk ve ailesinin yaşamında önemli düzelmeler
sağlayacaktır.
